Lees voor
   

Verslag fietstocht

24 augustus 2012 was de dag waar we naar uitkeken. Om negen uur schoot burgemeester Van Hemmen ons met een haperend startpistool weg. Vanaf dat moment was de tandemtocht van ZIZOZ officieel onderweg. Voor de 20 tandems met daarop twintig voorfietser en twintig visueel beperkte achterfietsers kon de reis naar Londen beginnen.

 

ZIZOZ

Stichting ZIZOZ is in 2011 opgericht en heeft zichzelf twee doelen gesteld. Ten eerste geld inzamelen voor onderzoek naar oogziekten. Ten tweede activiteiten te organiseren voor visueel beperkten die zij zelfstandig niet kunnen ondernemen. Met de tandemtocht naar Londen werden beide doelen gecombineerd. 20 achterfietsers hebben 500 kilometer naar Londen kunnen fietsen. En er is € 50.000 bijeengebracht voor onderzoek naar oogziekten.

ZIZOZ stopt niet na deze fietstocht. Op www.zizoz.nl worden de toekomstige activiteiten gepresenteerd. Daarnaast kunnen er nog steeds mollen worden gekocht en donaties worden gedaan.

 

24 augustus 2012: Nunspeet – Nijmegen

Goed fietsen lukt niet op een lege maag. Om zeven uur verzamelden we bij de Sparrenhorst voor een heerlijk ontbijt. Om half negen pakten we de tandems en kwamen enkele collega’s van mij langs om mij en mijn vaste achterfietser Lucas een goede reis te wensen.

We reden eerst naar de markt voor twee toespraken. De Stoeterij, de hoofdsponsor van deze tandemtocht, gaf een extra donatie van € 5.000. De burgemeester kon vervolgens niet achterblijven en zorgde voor € 100 uit eigen zak. Vervolgens vertrokken we, luid aangemoedigd door het aanwezige publiek, maar zonder startschot, omdat het pistool weigerde.

De eerste kapotte ketting hadden we al op het Vennenpad. Verder was het een prima dag, zonder kapotte fietsen, maar wel zonnig en erg warm. We kronkelden via het fietsknooppuntennetwerk over de Veluwe langs kasteel Staverden, de molen van Garderen en Harskamp. Bij Oosterbeek kwam de weg mij weer bekend voor. Maar in plaats van de Italiaanse Weg te beklimmen, namen we de pont over de Neder-Rijn naar Driel. Van Driel ging het naar het UMC van de Radboud Universiteit te Nijmegen. Hier overhandigden we een cheque van € 15.000 aan dr. Rob Collins voor zijn onderzoek naar gentherapie en de behandeling van oogziekten. Met een hapje en een drankje heb ik enkele onderzoekers, die het geld in kennis om gaan zetten, gesproken. Om zes uur naar het hotel, waar we een heerlijke maaltijd kregen voorgeschoteld.

 

25 augustus 2012: Nijmegen – Bergambacht

’s Ochtends vroeg even uitgewaaid in een klein parkje met uitzicht op de Waal. Daarna uitgebreid ontbeten om er weer een dag tegenaan te kunnen. De wind was vandaag stevig tegen en de bewolking overheerste.

De oorspronkelijke route zou de dijken langs de diverse rivieren volgen. Maar vanwege de wind werd er tijdens het fietsen een alternatieve route opgesteld, waarbij we meer tussen de boomgaarden en dorpen zouden rijden. Alsnog fietsten we het grootste deel van de route op de dijken en hadden een schitterend uitzicht op het vlakke polderlandschap en de pittoreske plaatsen die in dat landschap verspreid liggen. De pannenkoekenstop was gepland in Beusichem. Tijdens de lunch regende het een half uur, maar het was alweer droog toen wij op de fiets stapten. We gingen door polders en dorpen en staken met de pont bij Vianen de Waal over. De laatste 10 kilometer kregen we de eerste echte bui over ons heen, maar aangezien we bijna thuis waren kon dat de sfeer niet drukken. In Bergambacht hadden we bijna 110 kilometer onder de wielen, de langste dagafstand van deze reis en voor veel fietsers de langste afstand ooit op een fiets. Als beloning kregen we een heerlijk diner voorgeschoteld en hadden we de lekkerste bedden van de tocht.

 

26 augustus 2012: Bergambacht – Hoek van Holland / Harwich

Wederom goed ontbijten voor de nieuwe fietsdag. Vandaag hadden we een harde deadline. De inchecktijd voor de boot naar Harwich was half drie. Regen en tegenwind maakten de route er niet makkelijker op. We begonnen vol goede moed, maar tijdens het luiden van de kerkklokken kregen we de eerste lekke band. In Capelle stonden we even stil onder een viaduct. Maar we moesten de boot halen. Dus telden we af van tien tot één en gingen verder. In de buurt van Berkel en Rodenrijs kreeg een volgende fiets een lekke band. In de regen en onder tijdsdruk lukte het niet deze te plakken, waarna we besloten met 19 tandems verder te gaan en de andere tandem op ta laten halen door de EHBO bus. We fietsen langs de Ackerdijkse Plassen en door Midden Delfland, plaatsen waar ik kwam toen ik nog in Rotterdam studeerde. De tijd werd onze tegenstander. De koffiestop en de lunchstop werden afgeblazen. Een achterfietser die in deze streek woonde bracht ons via de kortste route naar de Stena Line en we konden nog net mee, hoewel het net half drie was geweest.

Op de Stena Line eerst even genoten, omdat we het toch maar hadden gered. Daarna kwam de steward ons meedelen dat we door de stuurman waren uitgenodigd om op de brug te komen kijken. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen. Op de brug genoten we van het uitzicht en werden we bijgepraat over de kwaliteiten van het schip. Weer terug op het passagiersdek kregen we de mogelijkheid ons via de intercom op de boot te introduceren. Na deze introductie zijn een aantal fietsers de boot doorgegaan om mollen te verkopen en bij elkaar is er meer dan € 500 opgehaald op de boot.

In Harwich kwamen er nog wat problemen bij. De boegdeur van dek 3, waar onze fietsen stonden, wilde niet open. En een touringcar versperde de weg naar dek 5. Met twee uur vertraging konden we uiteindelijk van boord. En toen we bij het hotel aankwamen, bleek dat ze de bar net afsloten, zodat we zonder gezelligheid naar bed konden.

 

27 augustus 2012: Harwich – Braintree

Het ontbijt was karig. Maar de zon scheen weer. We werden vandaag begeleid door Ash, een jongen uit de omgeving die het fietsen in de regio wil simuleren. De route bracht ons door een schitterend landschap. Een lichte glooiing met overal net geoogste korenvelden, af en toe afgewisseld met wat gras en mais. Het uitzicht deed mij denken aan de Vulkaneifel, al kennen ze in Engeland geen windmolens. Verder waren sommige wegen voorzien van hoge bermen aan weerszijden van de weg.

Via een schelpenpad naast de rivier reden we Colchester binnen, waar we vakkundig door het centrum werden geleid. Tijdens het middagdeel kregen we de enige valpartij van de hele tocht. Gelukkig gebeurde dit bij een achterfietser die nog iets ziet, zodat hij zijn val kon breken en zodoende geen botbreuken opliep. Nadat we van de schrik waren bekomen, konden we verder naar Braintree. Hier overnachtten we in een Victoriaans hotel, waar de waterdruk van de douches niet berekend was op onze groep. Dei avond een heerlijk diner met Engelse specialiteiten. De avond zou afgesloten worden in de Karaokebar, maar deze bleek gesloten. Een aantal fietsers hebben in een andere pub hun eigen karaokeavond gemaakt. Ik heb gekozen voor de bar van het hotel, waar het iets rustiger maar niet minder gezellig was.

 

28 augustus 2012: Braintree – Londen

Eindelijk een echt Engels ontbijt. Daarna mochten we weer op de fiets. Het landschap was gelijk aan gisteren, vergezichten over heuvels met net geoogste korenvelden. Tot aan de lunch gebeurde er weinig wat vermeldenswaardig is. Bij de lunch werden we opgewacht door Jez. Hij begeleidde ons die middag door Lee Valley National Parc. Dit langwerpige park ligt naast een kanaal en voerde ons via rustige wegen naar Londen. Aan het einde van het park was de finishlijn getrokken en kwam er een einde aan de fietstocht. Ik ben daarna met mijn ogen dicht achterop een tandem gaan zitten om te beleven wat de achterfietsers de hele week mee maken. Fietsen zonder te zien is beangstigend, omdat je je niet kunt oriënteren en je niet weet wat er om je heen gebeurt. Je moet enorm vertrouwen hebben in je voorfietser. Vervolgens hebben we de fietsen ingeladen in een bestelbus en zijn met een taxi naar het hotel gegaan. Na een heerlijk diner werden we per fietskoppel naar voren gehaald en ontvingen we een medaille en eeuwige roem. Vervolgens heerlijk nagetafeld en de tocht besproken en herbeleefd.

 

29 augustus 2012: Holland House

Van half zeven tot half negen heb ik met een andere voorfietser hardgelopen door diverse Londense parken. Zij is in training voor de Spartathlon, een hardloopwedstrijd van 246 kilometer binnen 36 uur. Daarmee vergeleken is een rondje Zuiderzee van 12,5 uur kinderspel. Daarna een uitgebreid Engels ontbijt. Deze ochtend was er geen programma. Ik heb met Lucas een wandeling gemaakt door Alexandra Palace Park. We hebben wat gesproken en hij heeft uitgelegd hoe hij ‘ziet’. Na een week merk je dat je elkaar leert kennen en anders met elkaar omgaat. Dat je een band ontwikkelt.

’s Middags naar het Holland Huis. Hier hebben we de live-uitzending van de NOS bijgewoond. Vervolgens konden we op deze locatie een cheque van € 35.000 overhandigen aan dr. Macclaren, waarmee hij verder onderzoek naar oogziekten kon aanvangen. Gerdi Verbeet was ook aanwezig, en  zij was onder de indruk van onze tocht en heeft een mol meegenomen om in de tweede kamer neer te zetten.

 

30 augustus 2012: Goalball

De paralympics waren begonnen en we hadden de mogelijkheid om enkele wedstrijden bij te wonen. En als je er bent, dan moet je die kans aangrijpen. Met een kleine groep hebben we Goalball bezocht en twee wedstrijden bijgewoond. Goalball wordt gespeeld door twee teams met drie visueel beperkte spelers. Zij moeten proberen een bal met een belletje erin in het negen meter brede doel van de tegenstander te rollen. De tegenstanders probeert de bal tegen te houden op het gehoor. Met name de wedstrijd Brazilië-Finland was erg spannend en werd door Brazilië met 6-5 gewonnen. Bijzonder is dat Lucas (die zelf ook goalballt) achteraf beter in de gaten had hoe de wedstrijd zich ontwikkelde dan ikzelf, terwijl hij de wedstrijd alleen kon horen. (Bijzonder is ook dat beide landen ook de finale haalden, waarin Finland het goud opeiste.)

Die middag namen we de trein naar Nunspeet waar we rond elf uur aankwamen. Toen kwam het afscheid nemen. Ik had niet verwacht dat ik in een week zo’n band met de hele groep zou opbouwen. En ik wilde ook helemaal niet dat het nu al voorbij zou zijn.

 

Thuis

31 augustus heb ik gebruikt om mijn ervaringen te verwerken en bij te slapen. En ook nu nog komt de tocht vaak in mijn herinneringen naar voren. Het was een geweldige week. We hebben zeven dagen als een grote familie geleefd en het afscheid kwam veel te vroeg. Ik heb van de week genoten. Ik heb veel meegemaakt en ben als een ander mens uit deze fietstocht gekomen. En ik heb een week lang iets voor anderen mogen doen, zodat zij een fietstocht konden ondernemen, die normaal gesproken buiten bereik zou zijn. Lucas heeft mij tijdens de reis persoonlijk gecomplimenteerd met mijn begeleiding van hem. En een andere achterfietser heeft gezegd dat hij ‘de mooiste week van zijn leven’ heeft beleefd. Namens alle fietsers kan ik zeggen dat het een geweldige week was.

 

Leendert van der Wel

Jaarrekening 2016 staat online

Beste Lezer   Ieder jaar zijn Stichting verplicht om hun jaarrekening over het afgelopen jaar publiekelijk toegankelijk te maken. Hierbij presenteren wij u bijgaand de jaarrekening...

Lees meer
 

Om uw tweet op deze website te kunnen tonen moet u tweet eindigen op #zizoz